This File Last Updated: 2000/10/01


Return to the Jakub Kolas Web page     Go to the Belarusian Writers Web page     Go to the Famous Belarusians Web page     Go to the A Belarus Miscellany Topic List



Песня аб званох

    Якуб Колас, урывак з паэмы
    Сымон-Музыка, Частка першая



    Гудам-звонам срэбна-медным

      Звоняць звоны на званіцы.
    Звоняць звоны ў час дзянніцы,
      Надвячэр'ем ясна-бледным,
    Звоняць звоны галасныя.
    Іх віталі сонца косы,
      Агнявыя пасмы-стрэлы
    Нёсся звон іх у свет белы,
    Плыў іх гоман пад нябёсы,
      У пустэлі патайныя.
    Срэбралітаю расою
      Іх віталі краскі, травы,
    Промень ясны і ласкавы
      У той росцы ззяў красою
      І вясёлкам ткаў кароны.
      Так званілі тыя звоны.
    Між званамі на званіцы
      Быў адзін звон незвычайны,
    Меў ён голас разнастайны,
    Чараў Дзіўныя Крыніцы
      І размовы нейкай тайны.
    І быў сэрцам ён чуллівы,
    Срэбраструнны, златагукі,
    Успрымаў ён радасць, мукі,
      То маркотны, то шчаслівы,
      Як пакажа час разлукі,
      Як павене міг спаткання.
    І ніколі не маўчалі
      Струны-гуды звона тога:
    Неба шыр, зямлі разлога,
      Залатыя сонца далі
      На яго адбітак клалі
    Чары дзіўнага спявання.
    Аклікаўся ён і громам,
      Неба плыні віхрабежнай,
    Буры чорнай і мяцежнай
      І слядкам над божым домам
      Ад хмурынкі беласнежнай.
    Ён зліваўся ў тон суладны
      З шумам лісцяў і травінак,
    З спевам красак і былінак,
    На ўсё чулы і ўспагадны
      І прыемны, бы ўспамінак.
    А ў час ночы глуха-немы, —
      Калі месяц блеск свой кіне
    У твар ночкавай пустыні,
    І пад вэльмам ціхай дрэмы
      Зоры высыплюць, бы іней,—
    Ажываў ён, і чароўна
      Гралі струны яго самі,
    І іх спевам-галасамі
      Месяц цешыўся бязмоўна
      З хорам зор і небясамі.
    А калі званар, бывала,
      Залатыя ўзбудзіць струны,
    Тады хмарка свае руны
    Ніжэй к долу апускала,
      Каб спявалі ў іх пяруны.
    Ды маўчаў прастор бяздонны. —
      Навакола ўсё нямела,
    Бура ўзняцца там не смела,
      Бо мінута песень звонных
      Дабратою сэрцы грэла.
    Так званіў ён, так ён клікаў,
    Каб пазнаць дабро адзіна,
      Каб айцец не крыўдзіў сына...
    Ды для гэтых яго зыкаў
    Не прыйшла, дзядок, часіна.
      Кожны раз, як свет здзіўлёны
    Слухаў спеў той з заміраннем,
    Праразлівым бразгатаннем
      Спеў яго глушылі звоны
      І сціхалі з насмяханнем.
    Ім зайздросна, дзедку, стала,
    Што меў дар такі звон гэты,
      І што свет, у цьму адзеты,
      Тая песня асвятляла,
      Як і сонца светліць кветы.
    І заглушан быў званамі
      Гэты звон, вяшчун прарочы
    Не трывожыць ён больш ночы
      Цьмы, залеглае над намі,
      Каб узвысіць лёс сірочы.
    У няроўным тым змаганні
      Надарваўся звон чуллівы.
      Змоўклі песень пералівы,
    Зноў пануе бразгатанне,
    Пустазвонаў клік фальшывы.
      І смуткуе звон разбіты
    Аб тых песнях разнастайных,
    Што ў прасторах у бяскрайных
      Зоры слухалі сукрыта,
    Каб пазнаць іх сэнс патайны.
    Але голас праўды, згоды
      Не замрэ ў душы ніколі:
    Будзе клікаць ён да волі,
      Будзе ў сэрцы жыць заўсёды,
    Як той вобраз лепшай долі.


Song of the Bells

    excerpt from Symon Muzyka,
    Book 1, by Jakub Kolas

    Silver-copper booming clamour,

      In the belfry, bells are ringing.
    In the dawnlight, bells are ringing,
      In the twilight's shining pallor.
    Bells ring out with voice of thunder
    Welcomed by the rays of sunshine
      (Arrow-heads where fire glances),
    Ringing fills the world's expanses.
    Music floating to the skyline,
      Poured through desert-lands of wonder.
    Bearing dewdrops, forged from silver,
      Flowers and grasses give a welcome
    To those rays that, clear and gentle,
      Lovely in the dewdrop mirror,
      Set the rainbow garlands weaving,
      So the bells were pealing, pealing.
    With the bell-folk in the belfry
      Lived a bell unlike all others,
    Its voice throbbed with shades and quivers,
    Magic freshets gushing beauty,
      Filled with speaking all mysterious.
    And its heart was filled with feeling,
    Silver strings and golden music,
    Over joys and sorrows brooding,
      Now rejoicing and now grieving,
    Shows the farewell hour approaching,
      Now inspires a moment's meeting.
    And they never sink to silence,
      That bell's heartstrings, filled with booming,
    Vault of heaven, earth so roomy,
      And the sunlight's golden distance.
      Every one reflects its impress
    In the ringing, magic beauty.
    And it echoed out like thunder,
      Flooded heaven like a whirlwind,
    Like a tempest filled with turmoil,
      Poured across God's house of wonder
      From a stormcloud, white snow swirling.
    In its harmony united
    With the flowers and grasses rustling,
    With the herbs and flowers humming,
      Feeling all, by all imprinted,
      Ever pleasant with remembering.
    In the night-time deaf, unspeaking,
      When the moon's a brightness spreading
    In the face of night's dark desert,
    And from veils of tranquil sleeping
      Stars appear, like hoarfrost threading,
    Then it woke to life and, wondrous,
      All alone the strings were pealing,
    And the singing notes were stealing
      On the moon, a joy tremendous,
    With the choir of stars and heavens.
    When it happened that the sexton
      Woke the golden strings to singing,
    Little clouds, their fleeces bringing,
    Spread them lower in the heavens,
      So that thunder sang within them.
    Then, in depths of space unfathomed,
      All was tranquil, stony silence,
    Tempests dared not break the quiet,
      For the moment of the bell-song
    Struck the listening heart with goodness.
    So it rang and summoned, booming,
    Seeking for the good it called them,
      So that sons were not defrauded
    By their father. But the music
    Came before the hour was ready.
      Every time the world in wonder
    Listened breathless to that pealing
      Then the bells, with frightful squealing,
      Drowned the music with shrill thunder,
    Set their shrieking laughter squealing.
    Jealousy and envy smarted,
    That this bell should have such talent,
      That the world, by darkness mantled,
      By its song could be enlightened,
      Like the sun on flower-petals.
    And that bell, the seer and prophet,
      By its bell-mates drowned and tortured,
    Let the night pass unimportuned,
      Left the darkness weighing onus,
      Could not raise the luckless orphan.
    Lost in an unequal contest,
      The bell fought beyond its forces,
      Song-waves perished in their courses,
    And the shrieking was the master,
    Empty bells, with lying voices.
      And the crippled bell was heartsick,
    For those songs of many voices,
    Where in fathomless expanses,
      Stars were listening in secret,
    Seeking out a hidden meaning.
    But the voice of truth and concord
      In the soul will live, undying,
    With the call of freedom crying,
      Ever in the heart unconquered
    Its bright destiny is shining.







Return to the Jakub Kolas Web page     Go to the Belarusian Writers Web page     Go to the Famous Belarusians Web page     Go to the A Belarus Miscellany Topic List

Original content and overall form ©1996-2004 by Peter Kasaty : All Rights Reserved. Last Updated:  2000/10/01
Quoted Text, Graphics, Links, and Linked Content belong to their respective owners.