This File Last Updated: 2006/08/20


Return to the Maksim Bahdanovich Web page     Go to the A Belarus Miscellany Topic List           Go to the top of section about Books     Go to the Belarusian Writers Web page

Go to the Belarusian Language Version of this poem on Dz'micier Zinowjew's Belarusian Poetry Web site.

Search the A Belarus Miscellany Web site




3 верша у ВЁСЦЫ

Максім Багдановіч


Калісьці летняю рабочаю парой
Праз вёску я ішоў. Панураю чаргой
З абох бакоў крывой і вузкай вулкі хаты
Стаялі — шэрыя, струхлеўшыя лк латы,
Віднеліся ў сцянах сляпыя вокны іх,
І аж счарнелася салома стрэх гнілых.
Ўсё руйнавалася, старэла, адмірала,
І мала што вакол хоць трохі аздабляла
Вясковую нуду: мак яркія цвяткі,
Рознакалёрныя, як тыя матылькі
У градах высыпаў і цешыў імі душу,
Ды можна йшчэ было там-сам пабачыць грушу,
Крывую, старую... вось толькі і ўсяго.
І да таго ж з людзей не відна нікаго, —
Яны на полі ўсе не мельканець спадніца,
Не пройдзе з вёдрамі па воду маладзіца,
Не ўгледзіш белую магерку мужыка,
Ў паветры не памкне іржанне жарабка,
і песня сумная не паліецца звонка...
Што ж дзіўнага, калі, раптоўна крык дзіцёнка
Пачуўшы, дрогнуў я і аглядзеўся. Ах!
Я слудзіў хлопчыка на руках і нагах
Ён, бедненькі, папоўз па траўцы ля сцяжынкі,
Да нянькі траплячы — так год васьмі дзяўчынкі.
І вось, дабраўшыся, ў падолак разам к ей
З трывожным голасам уткнуўся ён хутчэй
І, як схіляецца ад ветру верх бярозкі,
Дзяўчынка к хлопчыку нагнулася і, слёзкі
Сціраючы яму, штось пачала казаць,
Каб заспакоіць плач — зусім як быццам маць
І саліваліся ў жывы абраз ядыны
Той выгляд мацеры дьі з воблікам дзяўчыны,
Дзіцячым, цененькім і ў гэты час яна,
Здавалася, была аж да краёў паўна
Якойсь шырокаю‚ радзімаю красою,
І, помню, я на міг пахарашэў душою.
А можа не краса была ў дзяўчынцы той, —
Дзяўчынцы ўпэцканай і хілай, і худой, —
А штось вышэйшае, што Рафаэль вялікі
Стараўся выявіць праз Маці Божай лікі.

    From "In The Village"

    by Maksim Bahdanovich


    Once upon a working day in summer-time
    I passed through a village. In a dreary line
    On both sides of the winding narrow lane, the houses
    Stood there, grey, decayed, like old rags, dull and frowsty;
    In the walls their windows staring blindly back,
    And even the thatch itself was rotted black.
    All was ruins, grown old; here death had come crawling.
    Only here and there was something still adorning
    The village dreariness. The poppy still unfurled
    Bright flowers like butterflies, where many colours swirled,
    Beside the path, and with them made the soul grow carefree.
    Then, too, one might notice here and there a pear-tree,
    Crooked, gnarled with age. . . and that, indeed, was all —
    But no one to be seen, no people, none at all —
    All in the fields. No trace of bright skirt for a moment,
    No new bride passed with pails to bear the water homeward.
    No white caps of peasants to be seen, nowhere,
    No sounds of colts’ neighing echoes in the air,
    No sad song was heard, floating, ringing, flying.
    Then, how strange! There came the sound of infant crying.
    Hearing this, I started and looked round. Alas!
    I’d scared a little boy. He crawled upon the grass
    Beside the path, on hands and knees, poor little baby,
    Towards his nursemaid — she a girl of eight years, maybe —
    And now he’d reached her, and into her lap straightway
    He hid his little head, voice fearful with dismay,
    And, as the tip of a small birch nods in the breezes,
    The girl bent to the little boy to calm and ease him.
    And wiped his tears, and started murmuring to him,
    Exactly, as a mother would. And thus, within
    One living form, the two mingled and merged together,
    The stature of a girl, the manner of a mother.
    At that moment she, childlike in form, and thin,
    Seemed sudden to appear filled to the very brim
    With some far-spreading native loveliness within her,
    And, I recall, my soul grew finer for an instant,
    But maybe in the girl it was not loveliness —
    In that thin, grubby, puny lit tle girl expressed —
    But something higher which great Raphael endeavoured
    To show through the features of Our Lord’s own Mother.





Note:




Return to the Maksim Bahdanovich Web page     Go to the A Belarus Miscellany Topic List           Go to the top of section about Books     Go to the Belarusian Writers Web page

Go to the Belarusian Language Version of this poem on Dz'micier Zinowjew's Belarusian Poetry Web site.

Search the A Belarus Miscellany Web site

Original content and overall form ©1996-2006 by Peter Kasaty : All Rights Reserved. Last Updated:  2006/08/20
Quoted Text, Graphics, Links, and Linked Content belong to their respective owners.